88 χρόνια μουντιάλ

Τι ωραίο το μουντιάλ!
Να συμμετέχουν όλες οι χώρες.
Να σμίγουν και να παίζουν ποδόσφαιρο χώρες που έχουν έχθρα μεταξύ τους.
Να παίζουν όλοι το ίδιο παιχνίδι με τους ίδιους κανόνες.
Να είναι τόσο ευχάριστο και συναρπαστικό για όλους: παίκτες και θεατές, μικρούς και μεγάλους.
Να το παρακολουθεί όλος ο πλανήτης.
Και την ιδανική εποχή: μετά το κλείσιμο των σχολείων και πριν τον Αύγουστο.
Είναι κατά τη γνώμη μου η πιο συναρπαστική αθλητική διοργάνωση (πιο συναρπαστική από τους Ολυμπιακούς, διότι στο μουντιάλ παρακολουθείς την πορεία των ομάδων από την αρχή έως το τέλος και αυτό κρατάει εβδομάδες).

Ίσως το πιο πολιτισμένη και χαρούμενη διακρατική διοργάνωση που υπάρχει.

Και όλο αυτό ξεκίνησε από τον Ζιλ Ριμέ που ονειρεύτηκε όλος ο πλανήτης να ενωθεί με μία ποδοσφαιρική μπάλα, επιδιώκοντας να μιλήσουν όλοι τη «γλώσσα του ποδοσφαίρου». Και το πρώτο έγινε στην Ουρουγουάη (τη χώρα με τη σημαία που μοιάζει με πιο χαρούμενη εκδοχή της δικής μας σημαίας) το 1930, πριν 88 χρόνια δηλαδή.

Και πόσο ο αθλητισμός βοηθάει και το πνεύμα. Ο γνωστός νομπελίστας φιλόσοφος και συγγραφέας, και στη νιότη του και … τερματοφύλακας, Αλμπερ Καμύ είχε πει: «Όλα όσα ξέρω για την ηθική και την αίσθηση καθήκοντος τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο.»

Και τώρα που τελειώνει το παγκόσμιο κύπελλο του 2018, να ευχηθώ και στο επόμενο με υγεία και ειρήνη.

Γιάννης Τζίτζικας, 12/7/2018

Advertisements

Ποτέ δεν ήταν καλύτερα από σήμερα

Χίλια δυο δεν μας αρέσουν καθημερινά. Χίλια δυο θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, κ.ο.κ. Και είναι αυτή η δυσαρέσκεια,  το ανικανοποίητο, η γκρίνια, που μετουσιώνεται συλλογικά σε όνειρο,  δράσεις, πολύ δουλειά, και έτσι σιγά σιγά βελτιώνεται ο κόσμος.  Και αυτό δεν είναι αφηρημένο. Ίσως ποτέ δεν ήταν καλύτερα από τώρα ως προς κάποιους, πολύ σημαντικούς,  δείκτες.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=106&v=HQSQ16dntbc

Και άλλο ένα με ενδιαφέροντα αριθμητικά στοιχεία

https://www.youtube.com/watch?v=QFrqTFRy-LU

Και ο αγώνας συνεχίζεται

ΓΤ, 30/6/2017

Ο Ίγκορ Πέταξε!

Τρίτη 12 Ιουνίου 2018,  7 μ.μ.  Παρκάρω και βλέπω τον σκύλο να κοιτάζει με παιγνιδιάρικη περιέργεια κάτι κάτω από τους θάμνους. Κοιτάζω και ήταν ένα μικρό ανυπεράσπιστο πουλάκι, ένας νεοσσός.  Δεν μπορούσα να το αφήσω. Έδεσα τον σκύλο. Προσπάθησα να το πιάσω, αλλιώς μάλλον θα γινόταν βορά των γατιών ή παιχνίδι του σκύλου.  Ζοριστήκαμε να το πιάσουμε, τρύπωνε μέσα στους θάμνους. Μετά πολλά το πιάσαμε και το ανεβάσαμε στο σπίτι.  Που να το βάλουμε; Αρχικά σε χαρτόκουτα. Ανοίγοντας την χαρτόκουτα για να το βγάλω άνοιγε το στόμα του, με πέρασε για τη μάνα του. Όμως πιάνοντας το με τα χέρια μου, έκλεινε το στόμα και δεν φαινόταν ότι υπήρχε περίπτωση να το ταΐσουμε έτσι.  Το σώμα του ήταν πολύ ζεστό (νόμιζα όταν το έπιασα ότι είχε πυρετό, σήμερα διαβάζω ότι συνήθως έχουν θερμοκρασία 40 βαθμών). Για να μην είναι σκοτεινά, το βάζουμε σε κασόνι με σκέπασμα από πάνω.

Είναι 7:30 μμ της ίδιας ημέρας. Αντιλαμβάνομαι ότι έτσι όπως το πάμε, η ιστορία δεν θα έχει αίσιο τέλος. Είναι σαν να αναλαμβάνουμε ευθύνες που δεν γνωρίζουμε. Η μόνη λύση σκέφτομαι είναι να το βρει η μάνα του. Αλλαγή πλάνου. Βγάζουμε το καπάκι από το κασόνι, και κλείνουμε τα πατζούρια ώστε να μην φοβηθεί να προσεγγίσει η μάνα του, αν το εντοπίσει. Βλέπουμε ότι με προσπάθεια πηδάει στο χείλος του κασονιού και αρχίζει να περπατάει στο μπαλκόνι.  Προτιμάει τις γωνίες, τα σημεία που υπόσχονται κάποια προστασία. Σε λίγο σκοτεινιάζει, δεν υπάρχει ευχέρεια χρόνου. Ευτυχώς πριν σκοτεινιάσει, μάλλον λόγω του τιτιβίσματός του,  η μάνα του κατάφερε και το βρήκε!  Η μάνα του  ένας κατάμαυρος κότσυφας με κατακίτρινο ράμφος, σαν αυτόν εδώ

Την άλλη μέρα, όλη μέρα,  όπως μου είπε η σύζυγος μου,  η μάνα του κάθε 15 λεπτά του έκανε επίσκεψη. Είτε για να του φέρει σκουληκάκια ή για να του κάνει παρέα. Η σύζυγος το βάφτισε κιόλας  Ίγκορ (από τον αστείο χαρακτήρα στην ταινία Φρανκεστάιν Τζούνιορ). Έτσι πέρασε η Τετάρτη, η Πέμπτη και η Παρασκευή.  Και η οικογένεια σαν να είχε αποκτήσει άλλο ένα προστατευόμενο μέλος. Κάθε μέρα φαινόταν και πιο μεγάλο και δυνατό.

Σήμερα Σάββατο (16/6/2018) το μεσημέρι το είδα να έχει καταφέρει να ανέβει πάνω στην απλώστρα ρούχων (ύψους μεγαλύτερου το ενός μέτρου). Δίπλα, στα 10 εκατοστά, η μάνα του, πάνω στο κάγκελο του μπαλκονιού.

Και νωρίς το απόγευμα, μετά τη σύντομη νεροποντή, η σύζυγος μου το είδε να είναι ανεβασμένο το ίδιο στο κάγκελο του μπαλκονιού και να πετάει προς το απέναντι δέντρο (εκεί που ήταν η φωλιά του, απ’ όπου έπεσε ή κάποια γάτα το έριξε). Ο Ίγκορ πέταξε!

Αν τα πάει καλά την πρώτη νύχτα (θέλουν  προσοχή οι γάτες), μετά νομίζω ότι δεν θα έχει πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση όλοι μας,  από τον μικρό Ίγκορ έως εμάς τους ενήλικες, δεν εγκαταλείψαμε τον αγώνα για ζωή.

Γιάννης Τζίτζικας,  16/6/2018

ΥΓ: Δεν ξέρω αν τελικά ήταν η μάνα του ή ο πατέρας του που το φρόντιζε αυτές τις μέρες. Διαβάζω  (από εδώ) ότι τα αρσενικά είναι τα κατάμαυρα.   Σε πλήθος εκτιμάται ότι στην Ελλάδα ζουν 800.000-2.000.000 ζευγάρια. Έχουν μέσο όρο ζωής τα 3-4 χρόνια. Από Μάρτη έως Αύγουστο γεννούν 2-3 φορές αυγά και ανατρέφουν νεοσσούς. Είναι μονογαμικά για τις διαδοχικές γέννες του έτους, ενώ όταν πρόκειται για πουλιά που δεν μετακινούνται και είναι μόνιμα στην περιοχή μπορεί να διατηρήσουν τον ίδιο σύντροφο όσο ζουν. Σε κάθε γέννα το θηλυκό κάνει 3-5 αυγά, τα οποία εκκολάπτονται 13-14 μέρες αργότερα. Οι νεοσσοί είναι έτοιμοι να αφήσουν τη φωλιά σε 13-14 μέρες, αλλά αν αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη φωλιά μπορούν να επιβιώσουν και από 9 ημερών (υποθέτω ο δικός μας ήταν 9 ημερών). Τα νεαρά αποκτούν την ανεξαρτησία τους 3 εβδομάδες αφού έχουν αφήσει τη φωλιά. Τα νεαρά που έχουν πτερωθεί αφήνονται συχνά στη φροντίδα του αρσενικού, ενώ το θηλυκό προετοιμάζεται για την επόμενη προσπάθεια φωλιάσματος.

Και μια όμορφη .. οικογενειακή ταινία:

 

ΥΓ2: Κυριακή 17/6/2018, 12 το μεσημέρι. Τον εντόπισα σε ένα κλαδί της μουσμουλιάς του διπλανού κήπου. Άρα μια χαρά πήγε το πρώτο βράδυ μετά τη φιλοξενία. Και το μέρος που διάλεξε είναι απόλυτα ασφαλές: τα κλαδιά είναι πολύ λεπτά για να πάει γάτα, αλλά ακόμα και αν το επιχειρούσε, η ταλάντωση του κλάδου θα ήταν τόσο μεγάλη που ο Ίγκορ θα το καταλάβαινε αμέσως και θα μπορούσε να πετάξει κάπου αλλού.

Μάλλον το πιο κρίσιμο γράφημα της κρίσης

population

(πηγή: Εβδομαδιαίο δελτίο ΣΕΒ για την οικονομία 7/6/2018: http://www.sev.org.gr/Uploads/Documents/51335/weekly_07_06_2018.pdf)

Μείωση γεννήσεων,  Μετανάστευση,  Μακροζωία

Γιάννης Τζίτζικας, 12/6/2018

Παιχνίδια Λέξεων

Ποτέ δεν είχα λάβει μέρος σε παιχνίδι λέξεων. Επειδή όμως ο Μάιος ήταν τρομερά πιεστικός (και ακόμα για μένα δεν έχει τελειώσει), είπα (έπρεπε) να συμμετάσχω (τα ευχάριστα και ανέμελα δημιουργούν … χρόνο μερικές φορές). Συνολικά ήταν διασκεδαστική εμπειρία: η ανάγνωση των λέξεων (μάχη, φωταγωγός, μάρτυρας, άβυσσος, φωνή) μου δημιούργησε αμέσως μια σκηνή (αρκετά αστεία),  την οποία περιέγραψα ως ιστοριούλα (#13). Επίσης μου άρεσαν πολλές από τις ιστορίες που διάβασα στη φάση της βαθμολόγησης, κυρίως η #18.   Άντε και στα επόμενα με υγεία.

Η σελίδα του διαγωνισμού  απ’ όπου μπορεί κάποιος να διαβάσει όλες τις συμμετοχές είναι αυτή.

Γιάννης Τζίτζικας, 3/6/2018

 

Αναζητώντας κόλπο

Αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω για να αρχίσω να κινούμαι παραπάνω και να κόψω βλαπτικές συνήθειες. Το ότι ο χρόνος δεν φτάνει, δεν είναι επιχείρημα (ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός εξάλλου), χώρια που η κίνηση εν τέλει μπορεί να σου δώσει παραπάνω συνολικό χρόνο (πέραν της ποιότητας αυτού). Όμως πάντα αυτό: η δυσκολία του παντρέματος βραχυπρόθεσμων στόχων (και υποχρεώσεων) και μακροπρόθεσμων (προσωπικών) στόχων. Πέραν της αλλαγής της καθημερινότητας, μάλλον από το πρωί, πριν αρχίσουν τα υπόλοιπα, δεν βλέπω άλλο τρόπο.

Χρειάζεται να βρω κάτι απλό που θα δουλέψει. Σαν αυτό με την καρέκλα από το ΙΚΕΑ:

Ίδωμεν.
Γιάννης Τζίτζικας, 24/5/2018

Σημίτης, Κίνα, Τεχνητή Νοημοσύνη

Την προηγούμενη φορά που έκανα τεχνολογική επίδειξη (demo) σε υπουργό (μεταπτυχιακός τότε, κάπου το διάστημα 1993-1995), μετά εκείνος έγινε πρωθυπουργός! Ήταν ο Κωνσταντίνος Σημίτης.
Για να δούμε αν θα συμβεί το ίδιο με τον υφυπουργό έρευνας και τεχνολογίας της Κίνας, τον Λι Μένγκ.  Η τσάντα μου σε πρώτο πλάνο στη φωτογραφία:

(από άρθρο στον τοπικό τύπο ). Εγώ δεν φαίνομαι, διότι εκείνη την ώρα ήμουν … κάτω από το τραπέζι.  Για να βάλω το φορτιστή στο πολύπριζο.   🙂    Το άσπρο πουκάμισό μου απλά σαν να τρώει λίγο το κάτω αριστερό μέρος της φωτογραφίας, υπάρχει όμως συμμετρία με την πάνω δεξιά γωνία της ψευδοροφής, οπότε θα μπορούσε κάποιος να το θεωρήσει καδράρισμα. «Διατήρησα» λοιπόν, τυχαίως, το “Λάθε Βιώσας”.

Παρόλο που δεν ειπώθηκε τίποτα σχετικό,  νομίζω ότι ο υφυπουργός έρευνας και τεχνολογίας της Κίνας έχει ως προτεραιότητα  την πρόβλεψη εγκλήματος (crime prediction) κρίνοντας από το άρθρο των Financial Times: (μπορεί να διαβαστεί μόνο με την πρώτη επίσκεψη):  εδώ.

Το σενάριο θυμίζει την ταινία Minority Report του 2002. Σίγουρα θα ήταν πολύ καλό να προβλέψεις και να αποτρέψεις συμβάντα όπως αυτά που έγιναν εχθές στο σχολείο του Τέξας. Όμως χωρίς αδιάβλητους μηχανισμούς διαφάνειας,  δύσκολα θα μπορεί κάποιος να αποδείξει την αθωότητα του, άρα για την εποχή μου διανύουμε είμαι αρνητικός. Σχετική παλαιότερη ανάρτησή μου,  που αφορούσε τις ΗΠΑ, είναι η «Πόσο να πιστεύουμε τις εξετάσεις DNA που σχετίζονται με την απονομή δικαιοσύνης;» Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την Κίνα, η οποιαδήποτε άλλη χώρα θα έλεγα.

Το ΙΤΕ πάντως επέδειξε καινοτόμες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης που αφορούν στην παραπάνω γνώση και προστασία των φυσικών πόρων, και στην ιατρική (εύκολη και άμεση διάγνωση, εξατομικευμένη ιατρική,  ιατρική εκπαίδευση).

Και λίγη μουσική για χαλάρωση από την μικρή υπερένταση των προετοιμασιών, Oblivion (του Piazzolla):

 

Γιάννης Τζίτζικας, 19/5/2018