Take your time

Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι σε όλους μας.
Και να μην ξεχνάμε να επικεντρωνόμαστε και να χαιρόμαστε το τώρα, όπως ωραία μας το δείχνει και ο mordillo που δεν είμαι μαζί μας πλέον.

https://www.mordilloart.com/products/take-your-time?variant=15894670022

Γιάννης Τζίτζικας, 1/7/2019

Καλή Ανάσταση

Λονδίνο εφέτος το Ηράκλειο. Έβρεχε συνέχεια. Και η Άνοιξη ακόμα δεν έχει εδραιωθεί. Αμμοθύελλα εχθές από την Αφρική. Και σήμερα εν μέσω Μεγάλης Εβδομάδας. Και η σκέψη περί του νοήματος αυτής. Η αναγκαία (καμιά φορά εκ των πραγμάτων) σταύρωση, το κουράγιο που δίνει η ελπίδα της ανάστασης, της κατάργησης του φόβου της φθοράς και του θανάτου, η ελπίδα της συνέχειας, της διαχρονικότητας;  Η ταπείνωση ώστε να εκτιμούμε περισσότερο εκείνα που έχουμε σε σχέση με εκείνα που δεν έχουμε ή χάνουμε (ή θα χάσουμε) στο πέρας του χρόνου;

Ευχές για καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Ανάσταση σε όλους.

Γιάννης Τζίτζικας 25/4/2019

 

Clair de lune – Debussy (guitar)

 

Το Σεληνόφως (Clair de lune)

Το έγραψε ο Claude Debussy το 1890, εμπνευσμένος από το ομώνυμο ποίημα που έγραψε Paul Verlaine το 1869 (εδώ, μια ελληνική μετάφραση εδώ) και η παραπάνω ερμηνεία σε κιθάρα (με δακτυλοθεσία  από τον James Edwards) από την Roxane Elfasci, στο Παρίσι το 2016.

Γιάννης Τζίτζικας, 23/2/2019

 

Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης

Έλαβα τo e-copy. Όποιος φίλος θέλει ας μου στείλει την δνση του email του για να του το στείλω.

Γιάννης Τζίτζικας, 30 Ιανουαρίου 2019

ΥΓ: Τέλειωσε το ένα εξάμηνο, αρχίζει το επόμενο από εβδομάδα, τρέχω, έχω αμελήσει το παρόν ιστολόγιο, αλλά που θα πάει, …., θα επανέλθω.

Το Στικάκι της Σταχτοπούτας

cinderella-stick

Περίμενε μάλλον τα Χριστούγεννα για να βγει.

Μόλις εκδόθηκε το βιβλίο «Cinderella’s Stick: A Fairytale for Digital Preservation» (springer, amazon)

Είχα κάνει μια νύξη για αυτό το βιβλίο σε προηγούμενή μου ανάρτηση  (εδώ).

Στα Ελληνικά θα το λέγαμε «Το Στικάκι της Σταχτοπούτας: Ένα Παραμύθι για την Ψηφιακή Διατήρηση».

Το βιβλίο αφορά το θέμα της Ψηφιακής Διατήρησης (Digital Preservation), πως δηλαδή μπορεί να διατηρηθεί (προσβάσιμο και λειτουργικό, προστατευμένο από την απώλεια, τη φθορά και τις συνεχείς αλλαγές του υλικού και λογισμικού) το ψηφιακό περιεχόμενο που παράγουμε όλοι μας, και από το οποίο όλο και περισσότερο είμαστε εξαρτημένοι. Επειδή είναι ένα θέμα που αφορά όλο και περισσότερο τον κάθε πολίτη, καλό είναι να υπάρξει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση επί του θέματος.

Η φόρμα του βιβλίου θα έλεγα ότι είναι άκρως πρωτότυπη και αντισυμβατική. Το βιβλίο επιχειρεί να εξηγήσει τα κύρια προβλήματα που σχετίζονται με την Ψηφιακή Διατήρηση (Digital Preservation) μέσω ενός .. παραμυθιού. Συγκεκριμένα γράψαμε μια σύγχρονη εκδοχή του γνωστού παραμυθιού της Σταχτοπούτας. Ο ρόλος του παραμυθιού είναι διττός: να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, και να προσφέρει συνάμα συγκεκριμένα παραδείγματα επί των οποίων θα ξεδιπλωθεί ο σχετικός προβληματισμός και η τεχνική συζήτηση στα κεφάλαια που ακολουθούν.

Η δομή του βιβλίου είναι αρθρωτή: κάθε κεφάλαιο αποτελείται από δύο μέρη: το επεισόδιο και το τεχνικό υπόβαθρο. Τα επεισόδια αφηγούνται την ιστορία με χρονολογική σειρά, ακριβώς όπως σε ένα παραμύθι. Κάθε επεισόδιο εγείρει ένα ή περισσότερα προβλήματα ψηφιακής διατήρησης, τα οποία αναλύονται στις ενότητες τεχνικού υπόβαθρου του κεφαλαίου. Για να αποκαλύψουμε μια πιο γενική και αφηρημένη διατύπωση αυτών των προβλημάτων, χρησιμοποιείται η έννοια του Προτύπου (Pattern). Κάθε πρότυπο έχει ένα όνομα, μια περίληψη του προβλήματος, μια αφήγηση που περιγράφει μια προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος, μια εξήγηση για το τι θα μπορούσε να έχει γίνει για να αποφευχθεί ή να μετριαστεί αυτό το πρόβλημα, μερικά διδάγματα και τέλος μερικά ερωτήματα και ασκήσεις.

Το βιβλίο απευθύνεται σε εκείνους που θέλουν να κατανοήσουν τα προβλήματα που σχετίζονται με την ψηφιακή διατήρηση, ακόμη και αν δεν διαθέτουν το τεχνικό υπόβαθρο. Εξηγεί την τεχνική πλευρά σε εισαγωγικό κυρίως επίπεδο, παρέχει αναφορές στις βασικές προσεγγίσεις (ή λύσεις) που είναι διαθέσιμες σήμερα για την αντιμετώπιση των σχετικών προβλημάτων.

Ο ιστότοπος του βιβλίου, που θα συντηρείται από τους συγγραφείς (http://cinderella-stick.com), θα παρουσιάζει τα περιεχόμενα του «πραγματικού USB stick» της Σταχτοπούτας και θα περιλαμβάνει συνδέσμους προς διάφορα εργαλεία.

Ελπίζω να είναι ενδιαφέρον στο αναγνώστη και να φανεί χρήσιμο σε κάτι.

Ευχαριστώ όλους όσους συνέβαλαν στην ολοκλήρωσή του βιβλίου παρέχοντας μας σχόλια και κριτικές, συγκεκριμένα:

τον Γιάννη Καργάκη (που συνυπογράφει 3 κεφάλαια)
τον Νίκο Σπυράτο,
την Barbara Sierman,
τον Jeffrey van der Hoeven,
τον Χρίστο Παπαθεωδώρου,
τον René van Horik,
την Κατερίνα Λενάκη ,
τον Πάνο Γεωργίου ,
τον Νίκο Μηναδάκη ,
τη Νόνη Ριζοπούλου,
την Alison Manganas,
και την Τόνια Δελλαπόρτα.

=

Από το παρόν βήμα, στη σφαίρα των ιστολογίων, θα ήθελα να ευχαριστήσω και την Λυγερή Βασιλείου που μου επέτρεψε να συμπεριλάβω στο βιβλίο την αγγλική μετάφραση ενός σχολίου που είχε κάνει λίγο πριν κλείσουν τα ιστολόγια του pathfinder. Το σχόλιο καταμαρτυρά ότι και οι ψηφιακές γειτονιές δεν στερούνται συναισθημάτων. Μπορεί κανείς να διαβάσει το σχόλιο της που είναι αρχειοθετημένο εδώ, στην τρίτη από πάνω ανάρτηση, που έχει τίτλο «Φορτισμένη!!!»
Ακολουθεί η μετάφραση του, όπως μπήκε στο βιβλίο:

I’m charged !!!! So emotionally charged I did not suspect it. I had not imagined that it would cost me so much … the demolition of the XblogPlatform. Perhaps the review of my posts (1,107 in total), and most of all the 16,810 comments by visiting friends and even passers-by from the above pages, raised upset waves in my soul that literally touched the sky. In particular, the comments, which are soul deposits, expression of emotions, and dedication of time of their authors, have been kneeling me. How could I gather these things, the sanctuaries? Things can be stored cumulatively, but our heartbeats never. And how do I place them with reverence on another blog platform? Any other platform may be stable, large, provide some guarantees, but it does not inspire, because it is impersonal. It does not have the warmth, the immediacy, the intimate atmosphere of the XblogPlatform neighborhood.

=

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και αυτό το, για μένα, … αποδραστικό, αντισυμβατικό και συνάμα οραματικό και εξωστρεφές, εγχείρημα.

Καλές γιορτές σε όλους με χαρά, υγεία, δύναμη και όραμα,

Γιάννης Τζίτζικας

ΥΓ: Όποιος από τους γνωστούς μου ψηφιακός φίλους το επιθυμεί μπορεί να επικοινωνήσει για να του στείλω (… στα κρυφά πάντα) ψηφιακή έκδοση του βιβλίου όταν την λάβω και εγώ (ακόμα δεν έχω λάβει την τελική έκδοση, ούτε την ηλεκτρονική ούτε την έντυπη), άρα από Ιανουάριο. Το παρόν υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε μερικές ημέρες για ευνόητους λόγους (ασυμβίβαστο με τη συμφωνία που έχω με τον εκδοτικό).

ΥΓ2: Και το βιντεάκι που έφτιαξε ο εκδοτικός:

 

Από Φθινόπωρο Χειμώνα

Πέρασε και το φθινόπωρο. Ήταν πολύ γεμάτο, που χρόνος για το παρόν ιστολόγιο…

Πέραν του καθιερωμένου διαρκούς τρεξίματος, επαγγελματικού και οικογενειακού, αυτό το φθινόπωρο και άλλα συνέβησαν.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Τον Οκτώβριο έγινε η επανένωση της κλάσης του 88, δηλαδή όσων που μπήκαμε στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης το 1988, 30 χρόνια πριν δηλαδή. Τριήμερη συνάντηση, συγκινητική. Οικειότητα, μνήμες, χαρά, οικογένειες. Και ευτυχίσαμε να έχουμε μεγάλη συμμετοχή. Από τα 63 άτομα που μπήκαμε το 1988, καταφέραμε να βρεθούμε, τον Οκτώβρη του 2018, οι 24, ποσοστό 38%! Απίστευτο ποσοστό για 30 χρόνια μετά. Τόσο, που όρισα και σχετικό .. δείκτη (σε αναλογία με τον βιβλιογραφικό δείκτη h-index)

Ορισμός ReunionTestOfTime-Index (RTOTI-index):
Μια τάξη έχει RTOTI-index ίσο με Κ αν μετά από Κ χρόνια συναντήθηκε στην επανένωση (reunion) τουλάχιστον το Κ% των μελών της τάξης (και αυτό δεν ισχύει για τιμή Κ+1).

Εμείς συναντηθήκαμε μετά από 30 χρόνια, και από τα 63 άτομα της τάξης βρεθήκαμε οι 24, άρα ποσοστό 38%. Άρα το RTOTI-index της τάξης CSDUofC ‘88 είναι 30. Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά ώστε να τον ανεβάσουμε πολύ πολύ υψηλότερα! Και τρεις μαντινάδες που έγραψα την τελευταία μέρα της συνάντησης για τους συμφοιτητές μου:

Το ογδόντα οχτώ εσμίξαμε, μετά από το σχολείο
συνοδοιπόροι γίναμε έως και το πτυχίο

Τριάντα χρόνια πέρασαν, θαρρείς πως είναι λίγα;
Μα ‘ναι σαν χθες που μπαίναμε στη Γάμμα και στη Θήτα

Ετούτη η επανένωση έγραψε ιστορία,
Να’στε γεροί να ξανα-σμίξουμε με πρώτη ευκαιρία

Και η ανακοίνωση του Τμήματος για να μας θυμίζει την εκδήλωση, καθώς και ένα μικρό ρεπορτάζ.

 
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Τον Νοέμβριο καταθέσαμε μια μεγάλη ερευνητική πρόταση, την οποία την ετοιμάζαμε δύο μήνες. Για να δούμε τι θα αποδώσει αυτή η προσπάθεια.

Και είχαμε και τον έλεγχο του υπό έκδοση βιβλίου (θα επανέλθω επί αυτού σε επόμενη ανάρτηση).

 

Και έτσι φτάσαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα χωρίς να έχουμε πάρει ανάσα. Παράπονο ουδέν. Είμαστε όλοι εδώ στον αγώνα.

Γιάννης Τζίτζικας, 14/12/2018

Τα ασημένια γένια και η αρετή (Παιχνίδια Λέξεων)

Ακολουθεί η συμμετοχή μου στο δημιουργικό παιχνίδι λέξεων που οργανώνει η memaria στο ιστολόγιο της mytripssonblog. Το κείμενο έπρεπε να έχει έως 500 λέξεις και να περιλαμβάνει τις εξής πέντε λέξεις: «οδοδείκτης, δημιουργία, ενέχυρο, ομίχλη, ανατολή». Η ανάγνωση των λέξεων δεν με παρέπεμψε κάπου, οπότε τις χρησιμοποίησα απλά για να εκφράσω αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν έγραψα την ιστοριούλα, την ώρα που ετοιμαζόμασταν να πάμε σε κάποια παιδικά γενέθλια, άρα με μάλλον εύθυμη διάθεση, στις αρχές του Σεπτεμβρίου.  Καλή ευκαιρία αυτά τα παιχνίδια για να εκφράζεις τις σκέψεις σου. Και επίσης πολύ καλή ευκαιρία για να διαβάζεις σύντομα αλλά καλά κείμενα.  Η συμμετοχή που εγώ προτίμησα περισσότερο  ήταν η #18.


Τίτλος: Τα ασημένια γένια και η αρετή

«Δεν μπορεί, θα έχει και άλλη όψη το νόμισμα» σκεφτόταν καθώς ξυριζόταν.  Κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέπτη, συγκεκριμένα τα γένια του που είχαν αρχίσει να γίνονται ασημένια, και αυτό του δημιουργούσε εκνευρισμό.  Όταν έμενε αξύριστος για μέρες, και τύχαινε να κοιτάξει βιαστικά κάποιον καθρέπτη νόμιζε ότι είχε μείνει αντηλιακό στο πρόσωπό του. Άλλες φορές νόμιζε ότι έβλεπε τα άσπρα γένια του παππού του. Οι άσπρες τρίχες είχαν κάνει δειλά την εμφάνιση τους πριν περίπου ένα χρόνο. Δεν τους έδωσε σημασία, και αυτές βρήκαν ευκαιρία και οργίασαν.  «Κατάντια η φθορά» σκέφτηκε. Εδώ και μήνες πάσχιζε να βρει κάποιο ψυχολογικό αντίδοτο,  την άλλη όψη του νομίσματος, αλλά του κάκου.  «Ε και να μπορούσα να αντιστρέψω το βέλος του χρόνου, ή έστω να το σταματήσω εδώ» συλλογίζεται. Και τότε θυμήθηκε τον οδοδείκτη της Αρετής. Του μικρού χωριού στο νομό Ηλείας (wikipedia).  Από Πάτρα προς Κυλλήνη συναντάς τον οδοδείκτη «Αρετή →», ενώ από Κυλλήνη προς Πάτρα τον  οδοδείκτη «Αρετή  ».  Κάποτε είχε χρησιμοποιήσει αυτό το παράδειγμα, αριστερού-δεξιού βέλους, μιλώντας με  ένα φίλο του που είχε εμπλακεί  στη «Δημιουργία Ξανά», ο οποίος έβλεπε πάντα μια κατεύθυνση σε όλα,  προκειμένου να τον πείσει ότι όλα είναι σχετικά.  «Κάτι τέτοιο χρειάζομαι, σαν το βέλος της Αρετής που αλλάζει κατεύθυνση. Τι όμως;» αναρωτιέται. Ξανακοιτάζει τον καθρέπτη με προσοχή για να βεβαιωθεί ότι δεν έχει αφήσει επιφάνεια αξύριστη. Στον καθρέπτη μπορούσε να δει το είδωλο και του ανοικτού παράθυρου που ήταν ακριβώς πίσω του. Παρατήρησε ότι μια ομίχλη είχε εμφανιστεί καθώς και μερικά συννεφάκια. Ένα μάλιστα, το μεγαλύτερο,  έδειχνε στον καθρέπτη ότι περικλείει το κεφάλι του ως άσπρο φωτοστέφανο, που τον έκανε να μοιάζει με άγιο, ή με τον Άγιο Βασίλη αν ένωνες με τη φαντασία σου το σύννεφο με τις  άσπρες τρίχες στους κροτάφους του.

-«Να μπω;» ακούγεται η σύζυγος;

– «Χο χο χο!»

– «Πάλι κάνεις τον Άγιο Βασίλη λόγω των γενιών σου;»

-«Τι να κάνω, προσπαθώ να βρω παράκαμψη, να αποφύγω το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά. Να μένω εκεί όσο θέλω, και μετά να ξαναεπιστρέφω… Γιατί πάντα την ανατολή να τη διαδέχεται η δύση και όχι το αντίστροφο;».

– Βιάζομαι

-Τελικά το πρόβλημα της ανατολής λύνεται. Αν καθώς δύει ο ήλιος αρχίσεις να κινείσαι πολύ γρήγορα δυσμάς τότε θα  μετατρέψεις τη δύση σε ανατολή και θα μπορείς να τη διατηρήσεις όσο θέλεις.

– Δεν έχει όμως πολύ τρέξιμο αυτό;

– Δε λες τίποτα.

-Αν μπορούσες να επιστρέψεις, έστω για κάποιο διάστημα, θα πήγαινες; Και αν ναι, τι θα έδινες ενέχυρο;  Θα έδινες τις εμπειρίες της ζωής σου, της κοινής μας ζωής, …»

«Ερώτηση παγίδα» συλλογίζεται.  Λέει «φτού» ξεπλένοντας το πρόσωπό του. Και τότε αναφωνεί «Εύρηκα!»

-Τι βρήκες;

-Βρήκα επιτέλους την άλλη όψη του νομίσματος.

-Δηλαδή;

– Τα ασημένια γένια έχουν τελικά ένα καλό.

– Τι;

– Οι άσπρες τρίχες δεν φαίνονται στον νιπτήρα! Τουλάχιστον δεν θα μου γκρινιάζεις ότι δεν καθάρισα τον νιπτήρα!

Και έζησαν αυτοί καλά, με ανέμελα ξυρίσματα,  προσδοκώντας και προσμένοντας πάντοτε την Αρετή (είναι εξάλλου στο δρόμο τους πηγαίνοντας για διακοπές).


 

 

Γιάννης Τζίτζικας, 30/9/2018