Clair de lune – Debussy (guitar)

 

Το Σεληνόφως (Clair de lune)

Το έγραψε ο Claude Debussy το 1890, εμπνευσμένος από το ομώνυμο ποίημα που έγραψε Paul Verlaine το 1869 (εδώ, μια ελληνική μετάφραση εδώ) και η παραπάνω ερμηνεία σε κιθάρα (με δακτυλοθεσία  από τον James Edwards) από την Roxane Elfasci, στο Παρίσι το 2016.

Γιάννης Τζίτζικας, 23/2/2019

 

Advertisements

Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης

Έλαβα τo e-copy. Όποιος φίλος θέλει ας μου στείλει την δνση του email του για να του το στείλω.

Γιάννης Τζίτζικας, 30 Ιανουαρίου 2019

ΥΓ: Τέλειωσε το ένα εξάμηνο, αρχίζει το επόμενο από εβδομάδα, τρέχω, έχω αμελήσει το παρόν ιστολόγιο, αλλά που θα πάει, …., θα επανέλθω.

Το Στικάκι της Σταχτοπούτας

cinderella-stick

Περίμενε μάλλον τα Χριστούγεννα για να βγει.

Μόλις εκδόθηκε το βιβλίο «Cinderella’s Stick: A Fairytale for Digital Preservation» (springer, amazon)

Είχα κάνει μια νύξη για αυτό το βιβλίο σε προηγούμενή μου ανάρτηση  (εδώ).

Στα Ελληνικά θα το λέγαμε «Το Στικάκι της Σταχτοπούτας: Ένα Παραμύθι για την Ψηφιακή Διατήρηση».

Το βιβλίο αφορά το θέμα της Ψηφιακής Διατήρησης (Digital Preservation), πως δηλαδή μπορεί να διατηρηθεί (προσβάσιμο και λειτουργικό, προστατευμένο από την απώλεια, τη φθορά και τις συνεχείς αλλαγές του υλικού και λογισμικού) το ψηφιακό περιεχόμενο που παράγουμε όλοι μας, και από το οποίο όλο και περισσότερο είμαστε εξαρτημένοι. Επειδή είναι ένα θέμα που αφορά όλο και περισσότερο τον κάθε πολίτη, καλό είναι να υπάρξει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση επί του θέματος.

Η φόρμα του βιβλίου θα έλεγα ότι είναι άκρως πρωτότυπη και αντισυμβατική. Το βιβλίο επιχειρεί να εξηγήσει τα κύρια προβλήματα που σχετίζονται με την Ψηφιακή Διατήρηση (Digital Preservation) μέσω ενός .. παραμυθιού. Συγκεκριμένα γράψαμε μια σύγχρονη εκδοχή του γνωστού παραμυθιού της Σταχτοπούτας. Ο ρόλος του παραμυθιού είναι διττός: να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, και να προσφέρει συνάμα συγκεκριμένα παραδείγματα επί των οποίων θα ξεδιπλωθεί ο σχετικός προβληματισμός και η τεχνική συζήτηση στα κεφάλαια που ακολουθούν.

Η δομή του βιβλίου είναι αρθρωτή: κάθε κεφάλαιο αποτελείται από δύο μέρη: το επεισόδιο και το τεχνικό υπόβαθρο. Τα επεισόδια αφηγούνται την ιστορία με χρονολογική σειρά, ακριβώς όπως σε ένα παραμύθι. Κάθε επεισόδιο εγείρει ένα ή περισσότερα προβλήματα ψηφιακής διατήρησης, τα οποία αναλύονται στις ενότητες τεχνικού υπόβαθρου του κεφαλαίου. Για να αποκαλύψουμε μια πιο γενική και αφηρημένη διατύπωση αυτών των προβλημάτων, χρησιμοποιείται η έννοια του Προτύπου (Pattern). Κάθε πρότυπο έχει ένα όνομα, μια περίληψη του προβλήματος, μια αφήγηση που περιγράφει μια προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος, μια εξήγηση για το τι θα μπορούσε να έχει γίνει για να αποφευχθεί ή να μετριαστεί αυτό το πρόβλημα, μερικά διδάγματα και τέλος μερικά ερωτήματα και ασκήσεις.

Το βιβλίο απευθύνεται σε εκείνους που θέλουν να κατανοήσουν τα προβλήματα που σχετίζονται με την ψηφιακή διατήρηση, ακόμη και αν δεν διαθέτουν το τεχνικό υπόβαθρο. Εξηγεί την τεχνική πλευρά σε εισαγωγικό κυρίως επίπεδο, παρέχει αναφορές στις βασικές προσεγγίσεις (ή λύσεις) που είναι διαθέσιμες σήμερα για την αντιμετώπιση των σχετικών προβλημάτων.

Ο ιστότοπος του βιβλίου, που θα συντηρείται από τους συγγραφείς (http://cinderella-stick.com), θα παρουσιάζει τα περιεχόμενα του «πραγματικού USB stick» της Σταχτοπούτας και θα περιλαμβάνει συνδέσμους προς διάφορα εργαλεία.

Ελπίζω να είναι ενδιαφέρον στο αναγνώστη και να φανεί χρήσιμο σε κάτι.

Ευχαριστώ όλους όσους συνέβαλαν στην ολοκλήρωσή του βιβλίου παρέχοντας μας σχόλια και κριτικές, συγκεκριμένα:

τον Γιάννη Καργάκη (που συνυπογράφει 3 κεφάλαια)
τον Νίκο Σπυράτο,
την Barbara Sierman,
τον Jeffrey van der Hoeven,
τον Χρίστο Παπαθεωδώρου,
τον René van Horik,
την Κατερίνα Λενάκη ,
τον Πάνο Γεωργίου ,
τον Νίκο Μηναδάκη ,
τη Νόνη Ριζοπούλου,
την Alison Manganas,
και την Τόνια Δελλαπόρτα.

=

Από το παρόν βήμα, στη σφαίρα των ιστολογίων, θα ήθελα να ευχαριστήσω και την Λυγερή Βασιλείου που μου επέτρεψε να συμπεριλάβω στο βιβλίο την αγγλική μετάφραση ενός σχολίου που είχε κάνει λίγο πριν κλείσουν τα ιστολόγια του pathfinder. Το σχόλιο καταμαρτυρά ότι και οι ψηφιακές γειτονιές δεν στερούνται συναισθημάτων. Μπορεί κανείς να διαβάσει το σχόλιο της που είναι αρχειοθετημένο εδώ, στην τρίτη από πάνω ανάρτηση, που έχει τίτλο «Φορτισμένη!!!»
Ακολουθεί η μετάφραση του, όπως μπήκε στο βιβλίο:

I’m charged !!!! So emotionally charged I did not suspect it. I had not imagined that it would cost me so much … the demolition of the XblogPlatform. Perhaps the review of my posts (1,107 in total), and most of all the 16,810 comments by visiting friends and even passers-by from the above pages, raised upset waves in my soul that literally touched the sky. In particular, the comments, which are soul deposits, expression of emotions, and dedication of time of their authors, have been kneeling me. How could I gather these things, the sanctuaries? Things can be stored cumulatively, but our heartbeats never. And how do I place them with reverence on another blog platform? Any other platform may be stable, large, provide some guarantees, but it does not inspire, because it is impersonal. It does not have the warmth, the immediacy, the intimate atmosphere of the XblogPlatform neighborhood.

=

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και αυτό το, για μένα, … αποδραστικό, αντισυμβατικό και συνάμα οραματικό και εξωστρεφές, εγχείρημα.

Καλές γιορτές σε όλους με χαρά, υγεία, δύναμη και όραμα,

Γιάννης Τζίτζικας

ΥΓ: Όποιος από τους γνωστούς μου ψηφιακός φίλους το επιθυμεί μπορεί να επικοινωνήσει για να του στείλω (… στα κρυφά πάντα) ψηφιακή έκδοση του βιβλίου όταν την λάβω και εγώ (ακόμα δεν έχω λάβει την τελική έκδοση, ούτε την ηλεκτρονική ούτε την έντυπη), άρα από Ιανουάριο. Το παρόν υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε μερικές ημέρες για ευνόητους λόγους (ασυμβίβαστο με τη συμφωνία που έχω με τον εκδοτικό).

ΥΓ2: Και το βιντεάκι που έφτιαξε ο εκδοτικός:

 

Από Φθινόπωρο Χειμώνα

Πέρασε και το φθινόπωρο. Ήταν πολύ γεμάτο, που χρόνος για το παρόν ιστολόγιο…

Πέραν του καθιερωμένου διαρκούς τρεξίματος, επαγγελματικού και οικογενειακού, αυτό το φθινόπωρο και άλλα συνέβησαν.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Τον Οκτώβριο έγινε η επανένωση της κλάσης του 88, δηλαδή όσων που μπήκαμε στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης το 1988, 30 χρόνια πριν δηλαδή. Τριήμερη συνάντηση, συγκινητική. Οικειότητα, μνήμες, χαρά, οικογένειες. Και ευτυχίσαμε να έχουμε μεγάλη συμμετοχή. Από τα 63 άτομα που μπήκαμε το 1988, καταφέραμε να βρεθούμε, τον Οκτώβρη του 2018, οι 24, ποσοστό 38%! Απίστευτο ποσοστό για 30 χρόνια μετά. Τόσο, που όρισα και σχετικό .. δείκτη (σε αναλογία με τον βιβλιογραφικό δείκτη h-index)

Ορισμός ReunionTestOfTime-Index (RTOTI-index):
Μια τάξη έχει RTOTI-index ίσο με Κ αν μετά από Κ χρόνια συναντήθηκε στην επανένωση (reunion) τουλάχιστον το Κ% των μελών της τάξης (και αυτό δεν ισχύει για τιμή Κ+1).

Εμείς συναντηθήκαμε μετά από 30 χρόνια, και από τα 63 άτομα της τάξης βρεθήκαμε οι 24, άρα ποσοστό 38%. Άρα το RTOTI-index της τάξης CSDUofC ‘88 είναι 30. Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά ώστε να τον ανεβάσουμε πολύ πολύ υψηλότερα! Και τρεις μαντινάδες που έγραψα την τελευταία μέρα της συνάντησης για τους συμφοιτητές μου:

Το ογδόντα οχτώ εσμίξαμε, μετά από το σχολείο
συνοδοιπόροι γίναμε έως και το πτυχίο

Τριάντα χρόνια πέρασαν, θαρρείς πως είναι λίγα;
Μα ‘ναι σαν χθες που μπαίναμε στη Γάμμα και στη Θήτα

Ετούτη η επανένωση έγραψε ιστορία,
Να’στε γεροί να ξανα-σμίξουμε με πρώτη ευκαιρία

Και η ανακοίνωση του Τμήματος για να μας θυμίζει την εκδήλωση, καθώς και ένα μικρό ρεπορτάζ.

 
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Τον Νοέμβριο καταθέσαμε μια μεγάλη ερευνητική πρόταση, την οποία την ετοιμάζαμε δύο μήνες. Για να δούμε τι θα αποδώσει αυτή η προσπάθεια.

Και είχαμε και τον έλεγχο του υπό έκδοση βιβλίου (θα επανέλθω επί αυτού σε επόμενη ανάρτηση).

 

Και έτσι φτάσαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα χωρίς να έχουμε πάρει ανάσα. Παράπονο ουδέν. Είμαστε όλοι εδώ στον αγώνα.

Γιάννης Τζίτζικας, 14/12/2018

Τα ασημένια γένια και η αρετή (Παιχνίδια Λέξεων)

Ακολουθεί η συμμετοχή μου στο δημιουργικό παιχνίδι λέξεων που οργανώνει η memaria στο ιστολόγιο της mytripssonblog. Το κείμενο έπρεπε να έχει έως 500 λέξεις και να περιλαμβάνει τις εξής πέντε λέξεις: «οδοδείκτης, δημιουργία, ενέχυρο, ομίχλη, ανατολή». Η ανάγνωση των λέξεων δεν με παρέπεμψε κάπου, οπότε τις χρησιμοποίησα απλά για να εκφράσω αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν έγραψα την ιστοριούλα, την ώρα που ετοιμαζόμασταν να πάμε σε κάποια παιδικά γενέθλια, άρα με μάλλον εύθυμη διάθεση, στις αρχές του Σεπτεμβρίου.  Καλή ευκαιρία αυτά τα παιχνίδια για να εκφράζεις τις σκέψεις σου. Και επίσης πολύ καλή ευκαιρία για να διαβάζεις σύντομα αλλά καλά κείμενα.  Η συμμετοχή που εγώ προτίμησα περισσότερο  ήταν η #18.


Τίτλος: Τα ασημένια γένια και η αρετή

«Δεν μπορεί, θα έχει και άλλη όψη το νόμισμα» σκεφτόταν καθώς ξυριζόταν.  Κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέπτη, συγκεκριμένα τα γένια του που είχαν αρχίσει να γίνονται ασημένια, και αυτό του δημιουργούσε εκνευρισμό.  Όταν έμενε αξύριστος για μέρες, και τύχαινε να κοιτάξει βιαστικά κάποιον καθρέπτη νόμιζε ότι είχε μείνει αντηλιακό στο πρόσωπό του. Άλλες φορές νόμιζε ότι έβλεπε τα άσπρα γένια του παππού του. Οι άσπρες τρίχες είχαν κάνει δειλά την εμφάνιση τους πριν περίπου ένα χρόνο. Δεν τους έδωσε σημασία, και αυτές βρήκαν ευκαιρία και οργίασαν.  «Κατάντια η φθορά» σκέφτηκε. Εδώ και μήνες πάσχιζε να βρει κάποιο ψυχολογικό αντίδοτο,  την άλλη όψη του νομίσματος, αλλά του κάκου.  «Ε και να μπορούσα να αντιστρέψω το βέλος του χρόνου, ή έστω να το σταματήσω εδώ» συλλογίζεται. Και τότε θυμήθηκε τον οδοδείκτη της Αρετής. Του μικρού χωριού στο νομό Ηλείας (wikipedia).  Από Πάτρα προς Κυλλήνη συναντάς τον οδοδείκτη «Αρετή →», ενώ από Κυλλήνη προς Πάτρα τον  οδοδείκτη «Αρετή  ».  Κάποτε είχε χρησιμοποιήσει αυτό το παράδειγμα, αριστερού-δεξιού βέλους, μιλώντας με  ένα φίλο του που είχε εμπλακεί  στη «Δημιουργία Ξανά», ο οποίος έβλεπε πάντα μια κατεύθυνση σε όλα,  προκειμένου να τον πείσει ότι όλα είναι σχετικά.  «Κάτι τέτοιο χρειάζομαι, σαν το βέλος της Αρετής που αλλάζει κατεύθυνση. Τι όμως;» αναρωτιέται. Ξανακοιτάζει τον καθρέπτη με προσοχή για να βεβαιωθεί ότι δεν έχει αφήσει επιφάνεια αξύριστη. Στον καθρέπτη μπορούσε να δει το είδωλο και του ανοικτού παράθυρου που ήταν ακριβώς πίσω του. Παρατήρησε ότι μια ομίχλη είχε εμφανιστεί καθώς και μερικά συννεφάκια. Ένα μάλιστα, το μεγαλύτερο,  έδειχνε στον καθρέπτη ότι περικλείει το κεφάλι του ως άσπρο φωτοστέφανο, που τον έκανε να μοιάζει με άγιο, ή με τον Άγιο Βασίλη αν ένωνες με τη φαντασία σου το σύννεφο με τις  άσπρες τρίχες στους κροτάφους του.

-«Να μπω;» ακούγεται η σύζυγος;

– «Χο χο χο!»

– «Πάλι κάνεις τον Άγιο Βασίλη λόγω των γενιών σου;»

-«Τι να κάνω, προσπαθώ να βρω παράκαμψη, να αποφύγω το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά. Να μένω εκεί όσο θέλω, και μετά να ξαναεπιστρέφω… Γιατί πάντα την ανατολή να τη διαδέχεται η δύση και όχι το αντίστροφο;».

– Βιάζομαι

-Τελικά το πρόβλημα της ανατολής λύνεται. Αν καθώς δύει ο ήλιος αρχίσεις να κινείσαι πολύ γρήγορα δυσμάς τότε θα  μετατρέψεις τη δύση σε ανατολή και θα μπορείς να τη διατηρήσεις όσο θέλεις.

– Δεν έχει όμως πολύ τρέξιμο αυτό;

– Δε λες τίποτα.

-Αν μπορούσες να επιστρέψεις, έστω για κάποιο διάστημα, θα πήγαινες; Και αν ναι, τι θα έδινες ενέχυρο;  Θα έδινες τις εμπειρίες της ζωής σου, της κοινής μας ζωής, …»

«Ερώτηση παγίδα» συλλογίζεται.  Λέει «φτού» ξεπλένοντας το πρόσωπό του. Και τότε αναφωνεί «Εύρηκα!»

-Τι βρήκες;

-Βρήκα επιτέλους την άλλη όψη του νομίσματος.

-Δηλαδή;

– Τα ασημένια γένια έχουν τελικά ένα καλό.

– Τι;

– Οι άσπρες τρίχες δεν φαίνονται στον νιπτήρα! Τουλάχιστον δεν θα μου γκρινιάζεις ότι δεν καθάρισα τον νιπτήρα!

Και έζησαν αυτοί καλά, με ανέμελα ξυρίσματα,  προσδοκώντας και προσμένοντας πάντοτε την Αρετή (είναι εξάλλου στο δρόμο τους πηγαίνοντας για διακοπές).


 

 

Γιάννης Τζίτζικας, 30/9/2018

Αποχαιρετώντας το Καλοκαίρι

Πέρασε το καλοκαίρι, οι διακοπές ολοκληρώθηκαν, σιγά σιγά μπαίνουμε στους συνήθεις ρυθμούς της ζωής. Καλός ήταν ο Αύγουστος, τον αποχαιρετώ με σύνδεσμο προς αυτά που «του» έγραψα  πριν δύο χρόνια, και με μια φωτογραφία από μια νέα παραλία που ανακαλύψαμε εφέτος.

summer

Αναρωτιέμαι τι  θα μου λείψει περισσότερο;  Κυρίως η «άπλα χρόνου», δηλαδή η ελευθερία να διαθέτεις το χρόνο σου σε ό,τι κρίνεις εκείνη την ώρα. Άρα ο καλύτερος συντονισμός πνεύματος και δράσεων.

Και στον επόμενο με υγεία και χαρά για όλους.

Γιάννης Τζίτζικας, 9/9/2018

Αποδραστικά, Συγγραφικά, Ρίσκα

Σχεδόν 11 χρόνια πριν. Αρχές Σεπτεμβρίου του 2007. Συναντηθήκαμε με τους 10 περίπου συμμετέχοντες του συνεδρίου εργασίας, κατά τις 8 το βράδυ στην πλατεία του καθεδρικού του Αγίου Πέτρου στο Regensburg (ίσως φαίνεται εδώ). Τo Regensburg είναι μια ήσυχη πόλη, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Γερμανίας. Δεν την είχα ξανακούσει. Τα μόνα στοιχεία που τη συνέδεαν με αυτά που γνώριζα τότε, ήταν ότι εκεί έζησε για πολλά χρόνια ο τότε πάπας (ο Βενέδικτος XVI) και ότι εκεί ήταν το κέντρο ανάπτυξης των αυτοκινήτων BMW M3. Γνωριστήκαμε, οι σύνεδροι, τρώγοντας σε ένα μικρό εστιατόριο απέναντι από τον καθεδρικό ναό. Και εκεί μου ήρθε η ιδέα να συναρμολογήσουμε τις ιδέες και τα αποτελέσματά μας, και να γράψουμε ένα βιβλίο για το faceted search (το θέμα του συνεδρίου), ώστε να κάνουμε πιο γνωστό αυτό το μοντέλο διαλογικής αναζήτησης πληροφορίας στην επιστημονική και τεχνολογική κοινότητα. Όταν είσαι πεπεισμένος ότι κάτι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, τότε νιώθεις ότι οφείλεις να το τονίσεις παραπάνω ώστε να επιτρέψεις και σε άλλους να το καταλάβουν (τα επιστημονικά άρθρα δεν αρκούν), να το εφαρμόσουν, να το προχωρήσουν, να χαρούν τις ωφέλειές του όλοι. Αυτό συνέβη μέσα μου τότε. Η ιδέα άρεσε σε όλους, και το αποφασίσαμε. Εγώ και ο Giovanni Maria Sacco (από το πανεπιστήμιο του Τορίνο) θα ήμασταν οι αρχισυντάκτες. Προσκαλέσαμε και κεφάλαια από αυτούς που εκείνη την εποχή ασχολούνταν με το θέμα, από τους συνέδρους και πέραν αυτών. Πέραν της συν-αρχισυνταξίας με τον Giovanni, έγραψα αποκλειστικά ή συνυπέγραψα συνολικά 5 κεφάλαια. Το βιβλίο εκδόθηκε από τον Springer μετά από 2 χρόνια, το 2009, πριν 9 χρόνια δηλαδή. Εδώ Dynamic Taxonomies and Faceted Search: Theory, Practice, and Experience

Έκτοτε, χιλιάδες φορές κατέβηκε το βιβλίο και μεμονωμένα κεφάλαιά του. Και αυτό από τα επίσημα στοιχεία του εκδοτικού. Από τα ανεπίσημα, ποιος ξέρει. Χώρια που διάφοροι το έχουν ανεβάσει σε διάφορες πλατφόρμες απ’ όπου μπορούν να το κατεβάζουν όλοι δωρεάν, και καλά κάνουν, δεδομένου ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο εκδοτικός το πουλάει τόσο ακριβά. Ο συγγραφέας δεν έχει κανένα δικαίωμα επί της διαμόρφωσης της τιμής πώλησης, ούτε στην ουσία κανένα αξιόλογο οικονομικό κέρδος (επιλέγει εκδοτικό οίκο, αντί να το κάνει μόνος του, απλά για να έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να διαβαστεί το βιβλίο).

Το πιο σημαντικό είναι όμως το άλλο: Συγκρίνοντας το τότε, σε σχέση με το τώρα, βλέπω ότι το faceted search έχει εδραιωθεί πολύ περισσότερο. Σχεδόν σε όλα τα πληροφοριακά συστήματα για εύρεση πληροφοριών χρησιμοποιείται μια απλή ή πιο σύνθετη μορφή του. Εκτιμώ λοιπόν ότι το βιβλίο έβαλε και αυτό ένα λιθαράκι προς μια θετική κατεύθυνση (και ελπίζω να συνεχίσει πολύ περισσότερο τα επόμενα χρόνια). Έκτοτε οι συγγραφείς, και πολλοί άλλοι διεθνώς, κάναμε διάφορες επεκτάσεις του μοντέλου. Εκατοντάδες επιστημονικές δημοσιεύσεις, δεκάδες ερευνητικά πρωτότυπα. Η τελευταία του εφαρμογή, με την οποία ασχολούμαστε τους τελευταίους μήνες, είναι η αξιοποίηση του και σε συστήματα επικοινωνίας του χρήστη μέσω προφορικού διαλόγου. Αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας το ερευνητικό πρωτότυπο που έχει κάνει η ομάδα μου στο ΙΤΕ σε συνεργασία με την Toshiba Research Europe στο Cambridge. Ένα demo παρουσιάστηκε στον Καναδά τον Απρίλιο (το οποίο, για την ιστορία, υποστηρίζει πιο πολύπλοκους διαλόγους από αυτούς που υποστηρίζει το σύστημα Dublex που παρουσίασε η Google στις 9/5/2018).  Ο δρόμος συνεχίζεται.

Γιατί όμως κάνω αυτή την ιστορική αναδρομή σήμερα, περίπου 11 χρόνια μετά; Το κάνω διότι αυτό το καλοκαίρι παρέδωσα στον εκδοτικό ένα άλλο βιβλίο το οποίο συνέγραψα με έναν συνεργάτη μου, και παλιό μου φοιτητή,  τον Γιάννη Μαρκετάκη (και συμμετοχή σε κάποια σημεία του Γιάννη Καργάκη). Δεν αφορά την αναζήτηση πληροφοριών αλλά ένα ευρύτερο θέμα. Ένα θέμα που αφορά σιγά σιγά τον κάθε πολίτη σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Η ιδέα ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2014. Ολοκληρώθηκαν 4 χρόνια από τότε. Που όμως χρόνος για να ολοκληρωθεί ενωρίτερα … Αν δεν υπήρχαν οι διακοπές (κυρίως του Αυγούστου, «Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε» που έγραψε και ο ποιητής) αμφιβάλλω αν θα είχε ποτέ ολοκληρωθεί. Η πρόκληση μεγάλη: πώς να συνοψίσεις σε περίπου 300 σελίδες αυτά για τα οποία θα χρειαζόσουν τουλάχιστον 3.000 σελίδες (και αν το έκανες 3000 σελίδες τότε ουδείς δεν θα το διάβαζε); Πώς σε αυτές τις 300 σελίδες να κεντρίσεις το ενδιαφέρον και να κάνεις ευχάριστη την ανάγνωση; Πως σε έναν τόσο ραγδαία εξελισσόμενο τεχνολογικό κόσμο, να παραμείνει επίκαιρο όσο το δυνατόν περισσότερο; Πώς να έχει αντίκτυπο;

Και γράφοντας αυτά αντιλαμβάνομαι ότι τα βιβλία είναι ορόσημα. Όχι αντικειμενικά, αλλά υποκειμενικά: για αυτόν που τα γράφει. Όχι για το αποτέλεσμα ή την αξία του αποτελέσματος, αλλά επειδή σηματοδοτούν την απόφαση του συγγραφέα να αφιερώσει περισσότερο χρόνο σε κάτι. Αυτό είναι το μόνο ξεκάθαρο που λένε.

Και το βιβλίο έχει κάτι που είναι πιο πιεστικό από τις άλλες ερευνητικές δραστηριότητες. Όταν φύγει από εσένα έφυγε. Δεν είναι σαν ένα ερευνητικό άρθρο. Μετά από ένα ερευνητικό άρθρο, τα αποτελέσματα της συνέχισης της έρευνας, δημοσιεύονται σε άλλο άρθρο, κ.ο.κ, άρα τα πάντα μπορείς διαρκώς να τα βελτιώνεις και να τα εξελίξεις. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με ένα βιβλίο. Αν δεν υπήρχαν τα συμβόλαια με τους εκδοτικούς, που θέτουν συγκεκριμένες ημερομηνίες, αμφιβάλλω αν και αυτό το βιβλίο θα τελείωνε ποτέ.

Το νέο μου εγχείρημα έχει όμως και κάτι άλλο. Έχει και μια μεγάλη πρωτοτυπία, και συνάμα μεγάλο ρίσκο. Συνδυάζει μυθοπλασία με τεχνικό περιεχόμενο. Αυτό για να κάνει την ανάγνωση πιο ευχάριστη και επίσης επειδή η μυθοπλασία προσφέρει τα συγκεκριμένα παραδείγματα επί των οποίων γίνεται κατόπιν τεχνική συζήτηση. Εκ τούτου, το βιβλίο έχει εν δυνάμει πολλούς τύπους αναγνωστών, όχι μόνο αναγνώστες με τεχνικό υπόβαθρο.

Αυτή ήταν η ιδέα που μου ήρθε πριν 4 χρόνια, αυτό ένιωσα ότι πρέπει να κάνω, αυτό έκανα. Και αν δεν υπήρχε αυτή η πρωτοτυπία, ίσως δεν θα καθόμασταν να το γράψουμε.

Αν όλα πάνε καλά, το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο το φθινόπωρο, και τότε θα γράψω περισσότερα. Ελπίζω μετά από δέκα χρόνια να είμαστε καλά και να κάνω έναν αντίστοιχο απολογισμό, όπως για το προηγούμενο βιβλίο. Σε κάθε όμως περίπτωση εγώ είμαι ικανοποιημένος:  Έχω ήδη τη συνείδησή μου καθαρή. Απωθημένο ουδέν!

Και προφανώς πάντα υπάρχει ένα τίμημα. Μεγάλη χρονική πίεση το τελευταίο εξάμηνο, και τόσα άλλα που έχουν μείνει λίγο πίσω και τρέχω να τα προλάβω. Τι είναι όμως δωρεάν για να είναι αυτό; Και σήμερα, που είμαστε στην τελική ευθεία της διαδικασίας έκδοσης, ενώ κάποιος θα ανέμενε ότι θα ανυπομονώ για την ολοκλήρωση της έκδοσης του βιβλίου και για το αν θα διαβαστεί και αν αποδειχθεί χρήσιμο σε κάτι, στο μυαλό μου κυριαρχεί κάτι άλλο: το κενό που άφησε πίσω του η ολοκλήρωσή του, και η απουσία μιας αντίστοιχης άλλης .. αποδραστικής, αντισυμβατικής και συνάμα οραματικής και εξωστρεφούς, δραστηριότητας.

Γιάννης Τζίτζικας, 16 Αυγούστου 2018

ΥΓ: Θα επανέλθω, στο παρόν ιστολόγιο, για αυτό το βιβλίο, όταν με το καλό εκδοθεί, μια που στο βιβλίο ενυπάρχει και το συμβάν που βίωσαν οι bloggers του pathfinder την περασμένη άνοιξη.

ΥΓ2: Σύμπτωση. Με το που έγραψα αυτό το σχόλιο, έκανα google search με τον τίτλο του προς έκδοση βιβλίου, και διαπίστωσα ότι ο εκδοτικός έχει ήδη αναρτήσει σελίδα για το βιβλίο: https://www.springer.com/us/book/9783319984872